ਧਨਾਸਰੀ ਛੰਤ ਮਹਲਾ ੪ ਘਰੁ ੧ ॥
ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ਹਰਿ ਜੀਉ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ ਤਾ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਜੀਉ ॥
ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਸੁਭਾਇ ਸਹਜਿ ਗੁਣ ਗਾਈਐ ਜੀਉ ॥
ਗੁਣ ਗਾਇ ਵਿਗਸੈ ਸਦਾ ਅਨਦਿਨੁ ਜਾ ਆਪਿ ਸਾਚੇ ਭਾਵਏ ॥
ਅਹੰਕਾਰੁ ਹਉਮੈ ਤਜੈ ਮਾਇਆ ਸਹਜਿ ਨਾਮਿ ਸਮਾਵਏ ॥
ਆਪਿ ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਸੋਈ ਆਪਿ ਦੇਇ ਤ ਪਾਈਐ ॥
ਹਰਿ ਜੀਉ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ ਤਾ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਜੀਉ ॥੧॥
ਅੰਦਰਿ ਸਾਚਾ ਨੇਹੁ ਪੂਰੇ ਸਤਿਗੁਰੈ ਜੀਉ ॥
ਹਉ ਤਿਸੁ ਸੇਵੀ ਦਿਨੁ ਰਾਤਿ ਮੈ ਕਦੇ ਨ ਵੀਸਰੈ ਜੀਉ ॥
ਕਦੇ ਨ ਵਿਸਾਰੀ ਅਨਦਿਨੁ ਸਮੑਾਰੀ ਜਾ ਨਾਮੁ ਲਈ ਤਾ ਜੀਵਾ ॥
ਸ੍ਰਵਣੀ ਸੁਣੀ ਤ ਇਹੁ ਮਨੁ ਤ੍ਰਿਪਤੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਵਾ ॥
ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਤਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਲੇ ਅਨਦਿਨੁ ਬਿਬੇਕ ਬੁਧਿ ਬਿਚਰੈ ॥
ਅੰਦਰਿ ਸਾਚਾ ਨੇਹੁ ਪੂਰੇ ਸਤਿਗੁਰੈ ॥੨॥
ਸਤਸੰਗਤਿ ਮਿਲੈ ਵਡਭਾਗਿ ਤਾ ਹਰਿ ਰਸੁ ਆਵਏ ਜੀਉ ॥
ਅਨਦਿਨੁ ਰਹੈ ਲਿਵ ਲਾਇ ਤ ਸਹਜਿ ਸਮਾਵਏ ਜੀਉ ॥
ਸਹਜਿ ਸਮਾਵੈ ਤਾ ਹਰਿ ਮਨਿ ਭਾਵੈ ਸਦਾ ਅਤੀਤੁ ਬੈਰਾਗੀ ॥
ਹਲਤਿ ਪਲਤਿ ਸੋਭਾ ਜਗ ਅੰਤਰਿ ਰਾਮ ਨਾਮਿ ਲਿਵ ਲਾਗੀ ॥
ਹਰਖ ਸੋਗ ਦੁਹਾ ਤੇ ਮੁਕਤਾ ਜੋ ਪ੍ਰਭੁ ਕਰੇ ਸੁ ਭਾਵਏ ॥
ਸਤਸੰਗਤਿ ਮਿਲੈ ਵਡਭਾਗਿ ਤਾ ਹਰਿ ਰਸੁ ਆਵਏ ਜੀਉ ॥੩॥
ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਦੁਖੁ ਹੋਇ ਮਨਮੁਖ ਜਮਿ ਜੋਹਿਆ ਜੀਉ ॥
ਹਾਇ ਹਾਇ ਕਰੇ ਦਿਨੁ ਰਾਤਿ ਮਾਇਆ ਦੁਖਿ ਮੋਹਿਆ ਜੀਉ ॥
ਮਾਇਆ ਦੁਖਿ ਮੋਹਿਆ ਹਉਮੈ ਰੋਹਿਆ ਮੇਰੀ ਮੇਰੀ ਕਰਤ ਵਿਹਾਵਏ ॥
ਜੋ ਪ੍ਰਭੁ ਦੇਇ ਤਿਸੁ ਚੇਤੈ ਨਾਹੀ ਅੰਤਿ ਗਇਆ ਪਛੁਤਾਵਏ ॥
ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਕੋ ਸਾਥਿ ਨ ਚਾਲੈ ਪੁਤ੍ਰ ਕਲਤ੍ਰ ਮਾਇਆ ਧੋਹਿਆ ॥
ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਦੁਖੁ ਹੋਇ ਮਨਮੁਖਿ ਜਮਿ ਜੋਹਿਆ ਜੀਉ ॥੪॥
ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਲੇਹੁ ਮਿਲਾਇ ਮਹਲੁ ਹਰਿ ਪਾਇਆ ਜੀਉ ॥
ਸਦਾ ਰਹੈ ਕਰ ਜੋੜਿ ਪ੍ਰਭੁ ਮਨਿ ਭਾਇਆ ਜੀਉ ॥
ਪ੍ਰਭੁ ਮਨਿ ਭਾਵੈ ਤਾ ਹੁਕਮਿ ਸਮਾਵੈ ਹੁਕਮੁ ਮੰਨਿ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥
ਅਨਦਿਨੁ ਜਪਤ ਰਹੈ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ ਸਹਜੇ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ॥
ਨਾਮੋ ਨਾਮੁ ਮਿਲੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਮਨਿ ਭਾਵਏ ॥
ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਲੇਹੁ ਮਿਲਾਇ ਮਹਲੁ ਹਰਿ ਪਾਵਏ ਜੀਉ ॥੫॥੧॥
dhanaasaree chhant mahalaa 4 ghar 1 |
ik oankaar satigur prasaad |
har jeeo kripaa kare taa naam dhiaaeeai jeeo |
satigur milai subhaae sehaj gun gaaeeai jeeo |
gun gaae vigasai sadaa anadin jaa aap saache bhaave |
ahankaar haumai tajai maaeaa sehaj naam samaave |
aap karataa kare soee aap dee ta paaeeai |
har jeeo kripaa kare taa naam dhiaaeeai jeeo |1|
andar saachaa nehu poore satigurai jeeo |
hau tis sevee din raat mai kade na veesarai jeeo |
kade na visaaree anadin samaaree jaa naam lee taa jeevaa |
sravanee sunee ta ihu man tripatai guramukh amrit peevaa |
nadar kare taa satigur mele anadin bibek budh bicharai |
andar saachaa nehu poore satigurai |2|
satasangat milai vaddabhaag taa har ras aave jeeo |
anadin rahai liv laae ta sehaj samaave jeeo |
sehaj samaavai taa har man bhaavai sadaa ateet bairaagee |
halat palat sobhaa jag antar raam naam liv laagee |
harakh sog duhaa te mukataa jo prabh kare su bhaave |
satasangat milai vaddabhaag taa har ras aave jeeo |3|
doojai bhaae dukh hoe manamukh jam johiaa jeeo |
haae haae kare din raat maaeaa dukh mohiaa jeeo |
maaeaa dukh mohiaa haumai rohiaa meree meree karat vihaave |
jo prabh dee tis chetai naahee ant geaa pachhutaave |
bin naavai ko saath na chaalai putr kalatr maaeaa dhohiaa |
doojai bhaae dukh hoe manamukh jam johiaa jeeo |4|
kar kirapaa lehu milaae mehal har paaeaa jeeo |
sadaa rahai kar jorr prabh man bhaaeaa jeeo |
prabh man bhaavai taa hukam samaavai hukam man sukh paaeaa |
anadin japat rahai din raatee sahaje naam dhiaaeaa |
naamo naam milee vaddiaaee naanak naam man bhaave |
kar kirapaa lehu milaae mehal har paave jeeo |5|1|
Dhanaasaree, Chhant, Fourth Mehl, First House:
One Universal Creator God. By The Grace Of The True Guru:
When the Dear Lord grants His Grace, one meditates on the Naam, the Name of the Lord.
Meeting the True Guru, through loving faith and devotion, one intuitively sings the Glorious Praises of the Lord.
Singing His Glorious Praises continually, night and day, one blossoms forth, when it is pleasing to the True Lord.
Egotism, self-conceit and Maya are forsaken, and he is intuitively absorbed into the Naam.
The Creator Himself acts; when He gives, then we receive.
When the Dear Lord grants His Grace, we meditate on the Naam. ||1||
Deep within, I feel true love for the Perfect True Guru.
I serve Him day and night; I never forget Him.
I never forget Him; I remember Him night and day. When I chant the Naam, then I live.
With my ears, I hear about Him, and my mind is satisfied. As Gurmukh, I drink in the Ambrosial Nectar.
If He bestows His Glance of Grace, then I shall meet the True Guru; my discriminating intellect would contemplate Him, night and day.
Deep within, I feel true love for the Perfect True Guru. ||2||
By great good fortune, one joins the Sat Sangat, the True Congregation; then, one comes to savor the subtle essence of the Lord.
Night and day, he remains lovingly focused on the Lord; he merges in celestial peace.
Merging in celestial peace, he becomes pleasing to the Lord's Mind; he remains forever unattached and untouched.
He receives honor in this world and the next, lovingly focused on the Lord's Name.
He is liberated from both pleasure and pain; he is pleased by whatever God does.
By great good fortune, one joins the Sat Sangat, the True Congregation, and then, one comes to savor the subtle essence of the Lord. ||3||
In the love of duality, there is pain and suffering; the Messenger of Death eyes the self-willed manmukhs.
They cry and howl, day and night, caught by the pain of Maya.
Caught by the pain of Maya, provoked by his ego, he passes his life crying out, "Mine, mine!".
He does not remember God, the Giver, and in the end, he departs regretting and repenting.
Without the Name, nothing shall go along with him; not his children, spouse or the enticements of Maya.
In the love of duality, there is pain and suffering; the Messenger of Death eyes the self-willed manmukhs. ||4||
Granting His Grace, the Lord has merged me with Himself; I have found the Mansion of the Lord's Presence.
I remain standing with my palms pressed together; I have become pleasing to God's Mind.
When one is pleasing to God's Mind, then he merges in the Hukam of the Lord's Command; surrendering to His Hukam, he finds peace.
Night and day, he chants the Lord's Name, day and night; intuitively, naturally, he meditates on the Naam, the Name of the Lord.
Through the Naam, the glorious greatness of the Naam is obtained; the Naam is pleasing to Nanak's mind.
Granting His Grace, the Lord has merged me with Himself; I have found the Mansion of the Lord's Presence. ||5||1||
